• Wederom legendarische taferelen tijdens Gouda’s Glorie – Goudse Baby’s : 24-38

    Wederom legendarische taferelen tijdens Gouda’s Glorie – Goudse Baby’s : 24-38

    In werkelijk schilderachtige omstandigheden trapten de selecties der moedige Glorianen (35+) af tegen een in maanden voorbereide en overduidelijk over-betaalde selectie van veel te fitte Baby semi-profs. Opperbaby Koen M was in januari al begonnen met het ronselen en vooruitbetalen van duurbetaalde profs uit binnen- en buitenland want reeds bij de warming up bleek dat de zo behoedzaam bij elkaar gesprokkelde fondsen van RFC Gouda aangewend waren voor een eenmalige eruptie van euforie, allemaal tot grote zelfverering en verheerlijking van de Baby’s. Vaag bekende gezichten van jeugdige snaken uit Spakenburg (Bochoves), Driebergen (Job), Leiden (Barnassen) en Rotterdam (Tim, langs de lijn weliswaar) trokken plots een wit shirt aan. Wit? Ja lieve lezers, het waarom is mij ook helemaal ontgaan. Waarom wit als er al zoveel wit op het veld was? Pas ver in de tweede helft hadden ze door dat het shirt verkeerd om was aangedaan. Je moet ze ook werkelijk ALLES leren.

    Hoe dan ook, na een bijkans fenomenale warming-up van – zeggen en schrijven – 10 minuten (de Ketel 1 in de kleedkamer niet meegerekend) werd er afgetrapt en nog tijdens het op de juiste plek zetten der Glorianen was het 0-7. Scheidsrechter Jens moest nog even bijgepraat worden inzake het Technisch Plan der Glorianen dus de eerste twee aanvallen erop werden tactisch gesmoord in een LVP of een VOS, te weten de Latent Voorwaartse Pass en Vermeend Offside, twee penalties die eigenlijk alleen in januari te bewonderen zijn. Na een kwartier waren de spieren warm, de Mature gezakt en kon ook Glorie beginnen aan een reeks oogstrelende aanvallen. Het spel golfde als een woest kolkende rivier van links naar rechts en de Baby’s Barbarians moesten alle zeilen bijzetten om niet volledig overrompeld te worden. De werkelijk fantastisch fluitende rookie referee kon zich nog net inhouden niet 15 maal geel uit te delen vanwege de intentie om echt te tackelen, iemand vasthouden of zelfs de bal afpakken. Het was slechts een kwestie van tijd totdat de defensie der Baby’s zou breken als ware het twijgjes in een storm en zo geschiedde. De afgetrainde Harko walste tenslotte over de met man en macht aan hem hangende verdediging heen en het was weer een wedstrijd 5-7. Van supra-astronomische proporties was vervolgens de aftrap en vooral de vangbal met de daarop volgende sprint van Pete. Door een woud van benen & armen, soepel dartelend als een hinde en eenvoudig side-steppend gleed Pete door de defensie om met twee vingers in de neus de bal te drukken. De met de tong op de grond volgende horde van witte mannetjes kon het niet bijbenen en het was dat de tryline niet in Haastrecht was, anders was de vernedering niet te overzien geweest. Michiel mikte de conversie erdoor, bijna net zo spectaculair: 12-7. Met de rust in het vizier werden toen maar een paar Baby’s doorgelaten, mag geen naam hebben.

    Na rust werden de registers der Baby’s volledig opengerukt en lieten de Glorianen maar toe dat ze met 16 speelden. Te kinderachtig voor woorden natuurlijk, maar kou vatten langs de kant is ook zo hard en formeel. De net warmgedraaide Glorianen pakten door waar het voor rust gestopt was en zodoende volgde aanval na aanval op de Baby stellingen. Jansen & Jansen hadden elkaar zo lang niet gezien dat ze samen op trokken, uiteindelijk gestopt door een legertje kereltjes met hun shirt binnenste buiten. Baby Thijs werd nog even op een stukje schuurpapier gelegd, Baby’s Koen en Bart mochten zich nog even opwinden maar na een paar aaien over de bol en een kalmerend woordje van Kapitein Rob waren deze ook weer rustig. Zo hier en daar ontsnapte er een Baby aan de aandacht van de Glorianen of de ook weer uitstekend fluitende ref Brian, maar dat terzijde. Mede door de uitzinnige druk van de erg tactisch spelende driekwartlijn der Glorianen ontstond er ergens halverwege de twee helft totale paniek bij de Baby’s hetgeen de inleiding was voor de Moeder Aller Intercepties van Barend. Nog omkijkend of hij de bal echt niet terug moest geven, schreed hij het trygebied in en drukte voor de eindstand 24-38 (ongeveer).

    Al met al weer een klassieke editie in een prachtige setting en veel publiek, allemaal op de hand der Glorianen uiteraard. Met tranen in de ogen zullen de heren van RFC Gouda 1 aanstaand weekend waarschijnlijk constateren dat de ingevlogen Barbarians er ineens niet meer zijn. Maar wie weet…misschien fladderen ze nog eens langs en komen ze weer terug op het Goudse Nest. Kortom: Weer een hele mooie rugbydag.

    De traditionele receptie stond, naast de gebruikelijk plichtplegingen, in het teken van John Bedwell. Het is hem gegund. De Kreukel ging naar Auw-ke. De Dweil naar Koen M en de enige serieuze trofee, De MOIN, naar Nathalie. Jens mocht de eerste John Bedwell Award ontvangen en onthullen.

    Klik hier voor een serie prachtige foto’s van afgelopen zaterdag.

Leave a reply

Cancel reply