• Sensatie aan Uiterwaardseweg als Glorianen van Babies winnen: 36-31

    Oh, oh, oh, wat zullen de Babies gebaald hebben in de kleedkamer. En oh, oh, oh, wat hebben ze hun best gedaan om deze nederlaag te bagatelliseren. Maar niets kan ons deze pret nog afnemen: Voor het eerst sinds 2009 weten de Babies in de traditionele Nieuwjaarswedstrijd het lek niet boven te krijgen tegen de vermaarde Glorianen. Met de staart tussen de benen dropen de jonkies af. Getergd door de opblaaswandelstokken in de Gloriaanse kleedkamer marcheerden langzaam maar zeer zelfverzekerd 21 Glorianen het veld op om aan de overkant een drukke groep wild dartelende tieners iets te zien doen wat een warming-up leek. Normen vervagen! Mentaal stonden de Glorianen natuurlijk al met 50-0 voor want net als in vorige edities moest (vandaag) Regelaar Roy een beroep doen op schavuiten van heel ver en soms heel lang geleden om zijn formatie compleet te krijgen. Maar liefst 12, soms nog naar verse paling reikende, wissels waren niet voldoende om het peloton van ver over de 50 (gemiddeld) van het lijf te houden.

    De eerste try gaf meteen aan hoe de vork in de steel ging zitten deze dag. Veteraan Roger zag vrijdagmiddag al aankomen wie er op wie ging spelen en met een eenvoud zoals men dat zelden ziet werd de interceptie gemaakt en door goede timing was de 70 meter naar de overkant te vergelijken met een bejaarde hond uit laten. De naïef sprintende Niels T deed iets wat leek op een poging ‘inhalen’ maar terwijl Roger zijn haar nog eens goed deed, de sponsor tot zijn recht liet komen, kwam Niels wel dichterbij maar een beetje zinloos was het bij voorbaat al. Aardig voor de vele trouwe en welkome supporters, meer niet. Meteen paniek in het Jonge Kamp. Massaal wisselen, alsof ze hun eerste tandjes kregen, bleek niet het juiste antwoord. Met verdacht rustig spel, zonder ook maar iets meer dan minimale energie te verspillen wandelden de Glorianen middels een schier oneindige serie pick-and-go’s naar een kleine, terechte voorsprong bij rust. Na rust hadden de Jonkies wind tegen maar zelfs daar wisten ze geen gebruik van te maken. Mede gedreven door niets anders dan blinde paniek bij het aanschouwen van gelauwerde fullbacks als Thijs H en Appo K, konden de Kleuters niet anders dan kiezen voor een scrum door ongeveer 10 keer de bal naar voren te laten vallen. Dat bleek ongeveer het gameplan der Jeugd te zijn: Hard rennen, veel te ingewikkeld doen, van links naar rechts het veld over om vervolgens de bal te laten vallen en zodoende terug te geven aan de Zware Jongens die er dan rustig 10 minuten over deden om wel een try te maken. Goed uitgevoerd, dat gameplan, dat wel. Maar medelijden, dat was wat de Glorianen hadden. Door de voorsprong niet al te hoog op laten lopen werd net gedaan alsof de Jonkies nog een kans hadden, ook om de tere maar grote ego’s niet te krenken. Het blijft toch de toekomst, zegt men. Treurig dieptepunt –helaas – was natuurlijk de zeer zware blessure van Regelaar Roy. Nadat de wedstrijd ongeveer een half uur was stilgelegd, zat zijn haar weer goed, was het zand eruit en was de gekneusde nagelriem voorzien van spalk en gips. Stad en land hoopt dat hij aanstaande zondag een ‘Wunderheilung’ heeft gehad. Kapitein Rob, zijn broer Bart en nog een handvol fanaten moesten nog even hun hormonen prikkelen door de klassieke ‘koekoek, wie heeft de bal nou?’ act van ondergetekende te verstieren met een onnodig harde tackle, maar het mocht niet baten. Het referee tandem – eerlijk gezegd in vergelijking met voorgaande jaren erg op hand van de Jeugd – noteerde 34-33 terwijl het scorebord 36-31 meldde. Aangezien het scorebord nieuw & elektronisch is en daarmee minstens 3 generaties jonger dan beide refs, gaat die stand de annalen in.

    Na afloop deed het Jonge Kamp nog een verwoede poging door middel van een tweetal nota bene alcoholvrije zoombahs de aandacht van hun schandelijke maar onafwendbare nederlaag af te wenden, maar vergeefs. Het college rugby werd afgesloten met een fantastische derde helft, een mooie speech van Veurzittert met uitreiking van Dweil, Zuvvert, John Bedwell en een korte, warme en gepaste herinnering aan ons aller Patrick B.

    Het was een mooi, bijzonder jaar, een prachtige editie van Jong tegen Oud en voer voor 10 jaar mooie verhalen. En daar doen we het allemaal voor!

    BEDANKT!

    Niels