• Glorianen beginnen aan een gevaarlijk avontuur !

    Na de overwinning op de Evergreens in Delft half december en de nog steeds legendarische winst op de Babies begin januari, trad de crème de la crème van het Goudsche rugby afgelopen weekend aan tegen RC De Eilanders uit Middelharnis. WAAR ? Middelharnis … inderdaad, een nieuwe vereniging. En uiteraard gaan die – om de tribunes te vullen, de dorpelingen te enthousiasmeren en de baromzet te vergroten – op zoek naar vermaarde mobiele eenheden zoals Gouda’s Glorie. Zo gezegd zo gedaan. Zaterdagochtend vertrokken om rond 18.00u daar, onder luid gejuich van de onwetende lokalen, onze intrede te maken in een ‘foebal’ kantine gehuld in de onmiskenbare odeur van een frietkot. Het fenomeen pinnen was nog niet doorgedrongen dus kon er uitsluitend in guldens betaald worden en hing Juliana nog boven de kassa. Nog even uitgelegd dat het Beleg van Brielle echt voorbij was en dat trouwen na je 16e met iemand uit een aangrenzend dorp tegenwoordig legaal is. Alle begin is moeilijk maar zelfs dat moet ondersteund worden.

    Binnen de lijnen werden de Onnozelen uit Middelofnowhere, Hoek en zelfs Middelburg verdeeld over de altijd aanwezige Evergreens en Glorie zodat er een selectie van Goudsche en Delftsche Barbarians ontstond. Beetje plichtmatig ballen, tempo niet te hoog, balletje koppen en nipt met de overwinning ervan doorgaan, dat was het gameplan. En zo geschiedde. Hoogtepunten waren er ook, zo niet, dan verzinnen we ze wel. Maar dat was deze keer niet nodig. Zo was het debuut van Henrik O, een ware aanwinst, de moeite van het vermelden waard. Daarnaast was het sfeervak van RFC Gouda groter dan de rest van de tribune bij elkaar en die 16e man was goed te horen. Het ietwat confronterende “He !” bij elke vorm van lichamelijk contact of los werk werd – na een kortstondige irritante periode- bijkans hilarisch. Het was ondertussen ook erg koud langs de lijn, ondanks de meegebrachte heupflacons met antivries.

    Derde helft, bij Glorianen minstens zo van belang als de eerste twee samen, was hoopgevend. De vele 3000 lumen TL buizen gaven de kantine de gezellige sfeer van een Turks theehuis, maar niet iedereen heeft het zo goed als aan de Uiterwaardseweg. Mediterrane taferelen bij de goulash, het smaakte er echt niet minder om. Hulde voor het hartverwarmende enthousiasme van de voorzitter, erelid, scheidsrechter en voltallige derde rij van De Eilanders, samengevat in 1 woord: Tim. Zo zijn ook wij begonnen eind jaren ’80 en wij weten wat een monnikenwerk het is om een club (in dit geval letterlijk) uit de klei te trekken.

    Na deze overwinning heeft Gouda’s Glorie ineens 3x op rij gewonnen en dat doet de (weinige) competitieve hartjes in de Gloriaanse gelederen sneller kloppen. Dat is natuurlijk heel fijn en inderdaad, het spel begint zichtbaar beter te worden, maar dat is en blijft niet het hoofddoel van deze vorm van rugby. Mag geen gevaarlijke reeks (of erger nog: doel) worden, dat winnen. Al met al is het leuk om te zien hoe een groep ‘vaders’ toch in 1-2 jaar redelijk fatsoenlijk leert rugbyen. Dat er nog wel eens een foebal instinct inzit, getuige de sliding van achteren van Ben (die bij foebal al rood was, laat staan bij onze edele sport), dat slijt er wel uit. Kostte hem bijna zijn voortanden en 4 weken yoghurt, maar het is hem vergeven. Er werd sorry gezegd en geknuffeld, zo heurt dat.

     

    Niels